Herkes hayatında böyle saçma salak denilebileceği dönemleri yaşıyordur. Hani millette yılda 1 veyahut 2 kere olur ama bende 2 ayda bir olunca insan artık kendisinden şüphe etmeye başlıyor. En basit mantığıyla paranoyaya sürükleyen boktan olaylar dizisine yönlendiriyor seni. Bozuyo böyle seni kendini tanıyamaz bi duruma geliyorsun. Nefes alıcan almayım lan neden o kadar efor sarfedecem de nefes alıcam diyorsun.
İşte ben bu durumları her 2 ayda bir minimum olmak suretiyle yaşıyorum arkadaşım. Nemenem lanet bi adam olduğunu zaten aynaya bakmadan da farkettiğin günler oluyor o günler. Dışarıya çıkmak istemiyorsun, çıksan eve girmek istemiyorsun. Deniyorsun arkadaşlarınla belkide tanımadığın insanlarla bile geçirmeyi göze alabiliyorsun ki sadece kafanın dağılması bir an önce kendine gelebilmek için. Bi boka yaradığı oluyor mu? Hayır. Gidip kokoş karılar gibi alışverişe çıkıyorsun. Kıyafeti takmayan bi insansan ( benim gibi) elektronik eşyaya süse parayı yatırıyorsun eve gelene kadar süper bi iş yaptım lan ben diye kendini avuttuktan sonra lan ben buna verdiğim parayla neler yapardım düşüncesine girmeye başlıyorsun. Ohh buyrun haşırt gene rahatsızlık..
Kısacası bu ara böyle durumlara ya girdim ya giricem. Nefes alıyormuyum alamıyormuyum halen bilmiyorum ama baya bunaldım. Kaçıcam lan buralardan. Ama tek başıma olsun istemiyorum. Yanımda biri olsun, olsun ki benim bu zamanlarda alamadığım en basit sorumluluğu bile (misal: yemek nerde yesek lan? abi sen bilirsin bana farketmez.) yüklenebilecek bi varlık olması yeterli. Dişi veyahut erkek ne farkedecek ki 2 side aynı kapıya biri trip atarak biri direk depçik atarak yapıyor. Kısacası kaççam arkadaş. Ama kendime bi söz verdim bakalım yarın sabah kalktığımda kendime inanıyor olucam ve diyecem ki ” lan godoşlar bugün süper bi gün! ve ben bugün kendimi deli gibi egolu, kendine güveni tavan yapmış halde kısacası fevkaladenin fevkinde bi gün geçireceğim!” (unutmadan açım be abi)
Biterken çalıyordu: Testament - Return to Serenity
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder