O gün günlerden gene herhangi bir gündü. Yolda yürüyordu ama tamamen boşlukta hissediyordu kendini. Etrafındakilerin soğuk ve hissiz bakışları gene ona İstanbul gerçeğini hatırlatmıştı adeta. Saatine baktı: Saat:17'de arkadaşlarıyla buluşacaktı. Daha cebinde 5 kuruş olmadan gezeceği 3 saati varken sıkıntıdan patladığını hissediyordu. Sahile doğru yürüdü yavaş yavaş. Adımları ona her seferinde daha çok acı veriyormuş gibiydi. Kimseye bakmak istemiyordu, ona baktıklarında sadece ve sadece onun zaaflarını ve hatalarını düşündüğüne inanıyordu adeta, belkide çocukken babasından gördüğü o paranoyak davranışlar sonucunda oluşmuş bir korkuydu bu. Kendi arkadaşlarına bile gerçek ismini söylememişti, söyleyememişti...
Kadıköy Rıhtımına yaklaştı hava sanki biraz daha soğuktu, İzmir'e benzemiyordu sanki buralar. Balık ekmekçilere bakarak geçerken elini cebine attı, belki kıyıda köşede kalmış bi 5 lira çıkar umuduyla. Nafile.. Açlığını sigaradan çıkartmayı düşündü bi an 7 teki kalmıştı. Oturdu bankların birine üstünü ilikledi. Hafiften sulusepken yağmaya başladı. Sonbahar çetin gelmişti.. Çıkartıp sigarasını yaktı, ilk nefesi öyle bir ciğerlerine çekti ki içinde ölen biri olduğunu sanırsın. Bekledi bir süre hiç hareket etmiyor gibiydi. Sanki uzaktan oturduğu yere doğru bir tekne yaklaşıyordu. Ufak şirin kaç zamandır görmediği bi samimiyet seziyordu adeta onda. Her tarafın renksiz olduğu bir ortamda o sanki pastel renklerle gök kuşağı gibi boyanmış bi resimdi... Zaman sanki daha yavaş akıyordu gittikçe o güzel görüntü, yaklaştıkça daha da renkleri bulanıyordu, sanki morlarla sarılar birbirinin içine geçmiş artık o renk cümbüşünün de tadı kalmamıştı. En sonunda yanına kadar geldiğinde herşey gene simsiyahtı..
Kendini sanki pek iyi hissetmiyordu farkında olmadığı bazı şeyler vardı ama kimse de açıklama yapmıyordu ona. Hava sanki hava gibi değildi, yer sanki yer gibi değildi. Bir farklılık vardı ama çözemiyordu hiç bir şekilde. daha oturalı en fazla 30 dk olmuştu. Sigarasının bittiğini bile farketmemişti. parmaklarının ucunda köz olmuş bir izmarit duruyordu. Parmaklarının zonklaması gerekirken hiç acımaması onu hissedememesi bile çok anormaldi. Tekrar yürümeye başladı. Yerin artık ayaklarının altında olmadığını hissediyor gibiydi. Kafasında her zaman özlem duyduğu o hatun vardı. 17'de geleceklerdi. Beraber birşeyler içip belkide biraz daha yakınlaşmak umuduyla sinemaya gidiceklerdi, ama aradaki farklar nedeniyle ona hiç açılamayacaktı. Kendisi de biliyordu bunu ama her seferinde tekrar ve tekrar umut ederek denemeye çalışıyordu. Kalbinin üstün gelmesini beklediği her buluşmada kafası gene üstün geliyor ona acı çektirmekten başka bir şey bırakmıyordu..
Saat 17'ye kadar Kadıköyde gezdi, halen insanların yüzüne bakmıyordu. garip birini beklemek ve insanların yüzüne bakmamak bakamamak diye içinden geçirdi bir an. Kendine kızdı, böyle düşünmemeliyim dedi. Hatta ve hatta hiç düşünmemeliyim bazı şeyleri sadece yaşamaya çalışmalıyım dedi. Buluşma noktasına geldi. Kafasını kaldırdığı anda kızı ve 2 arkadaşını daha gördü onlara el sallamaya çalıştı ama hiç farketmediler. Hatta orda olup olmadıklarından bile şüpheliydiler. Bağırmaya çalıştıkça sanki gizli bir el onun boğazına sarılmış gibi konuşmasını engelliyordu. Gittikçe bulanıyordu herşey boğuluyordu...
Yanıma gelen şöförün dürtüklemesiyle uyandım. İneceğim durağı çoktan geçmiş olmalıydım. İşin kötüsü hiç bir laf edemeden leyla kafayla sadece otobüsten inebildim. Demin olanların gerçek mi rüya mı olduğuna inanamasam da evime gitmek istiyordum sadece... Geçerken birisine gözüm takıldı, hayattan hiç beklentisi yokmuş gibiydi. Yanına gittim ve dedim ki. Hayat düşünmek için çok kısa, sadece ne yapıyorsan şu anda yap... Adam sigarasını yaktı depderin bir nefes çekti ve ayağa kalkıp denize doğru hiç düşünmeden atladı. Sadece atlamadan önce yüzünü bana dönüp göz kırptı... Arkasından bende koşmayı denedim fakat ulaşamadım...Denizin kenarına geldiğimde denizde kimse yoktu... Tekrar yürümeye başladım. Ama kafamı kurcalayan bi soru vardı. Denize atladığında farketmiştim. Yüzü ne kadar da çok benziyordu bana...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder